Szkolenia i wydarzenia - ngo.pl

Zapraszamy na wyjątkowy wieczór krótkich form w Teatrze Tańca Zawirowania, podczas którego pokazane zostaną cztery solowe prace.

„Sometimes I Hear My Voice” - to ruchowa próba wyzwolenia kobiecego ciała z kategorii estetycznych, kontekstów narracyjnych i legislacyjnych narzucanych przez męskie spojrzenie - wciąż dominujące w sztukach plastycznych, kulturze, popkulturze i życiu społecznym. To również osobista opowieść o walce o prawo do sprawczości oraz akceptacji i miłości do własnego ciała, bez względu na stopień sprawności i walory wizualne.

Choreografia: Ola Komarnicka, Julia Buczynska
Kreacja i wykonanie: Julia Buczynska

„Nie miejsce lecz stan” - choreografia staje się w tutaj procesem tworzenia nowych dróg w wewnętrznej konstrukcji. Przybliża do osiągnięcia poczucia bezpieczeństwa. Jest nieustanną próbą odbudowywania zatartych, czy też nigdy nie wytworzonych połączeń. Ponawiana, za każdym razem, odkrywa nowe spojrzenie na otaczającą rzeczywistość, zawarte w niej możliwości i potencjały. Widzów zaprasza do doświadczania siebie w obserwowanym ruchu.

Choreografia i wykonanie: Agnieszka Sikorska

„Verbum Corpus” - Maurice Merleau-Ponty uważał, że nasze postrzeganie świata i komunikacja z nim są zawsze ściśle związane z przestrzenią, w której się znajdujemy, oraz naszym ciałem. Bohaterka, której trudność w wyrażeniu siebie staje się centralnym punktem, stara się odnaleźć sposób, by mówić i być zrozumianą. Stając w obliczu wyzwania, zarówno zewnętrznego, jak i wewnętrznego, podejmuje decyzję o dokonaniu zmiany. W zgodzie z myślą Merleau-Ponty’ego, który twierdził, że nasza egzystencja jest nierozerwalnie związana z tym, jak jesteśmy osadzeni w świecie, performerka poszukuje przestrzeni, w której jej ciało i język mogą współistnieć w harmonii. To osobista droga do przełamania ciszy i oddania głosu temu, co wcześniej pozostawało niewypowiedziane.

Choreografia: Jakub Mędrzycki
Wykonanie: Vita Vaskiv

„Performance Dream” - praca odwołuje się do przeżyć związanych z marzeniami sennymi i tą częścią świadomości, która pojawia się na pograniczu jawy i snu. Nakładają się tu dwie rzeczywistości, jedna ta która podlega realności snu i bezwładu. Druga, która oddaje to, co znajduje się w wyobrażeniach i marzeniach i pośrednio kieruje ciałem. To taniec, który próbuje się wyzwolić z ograniczeń sennych, ale jednocześnie podlega jego wymogom, przez co może nawet staje się prawdziwszy od rzeczywistości. To ruch będący mostem pomiędzy dwoma światami i czerpiący z obu tworząc coś nadrealnego.

Choreografia i wykonanie: Aleksandra Jarząbek