Szkolenia i wydarzenia - ngo.pl

Przyjęło się uważać, że fotografować znaczy „zatrzymywać moment”, „balsamować czas”, czy nawet… “uśmiercać”. Na przestrzeni lat fotografia obarczona została bagażem metafor sugerujących, że wytwarzane przez nią obrazy są nieruchome i martwe. W konsekwencji, w kulturze rzadko bywa kojarzona z celebracją życia. Wystawa BECOMING Kasi Dorocińskiej podejmuje próbę zmiany tego sposobu myślenia: opowiada o procesualności i witalnej stronie medium.

Wernisaż wystawy: 12.03.2026 (czwartek) o godzinie 18 
Czas trwania wystawy: 12.03 – 12.04.2026 
Godziny otwarcia: 
pon.–czw. 11:00–17:00; pt. 15:00–19:00; sob.–ndz. 11:00–19:00 
Miejsce: Fundacja Archeologia Fotografii, ul. Chłodna 20, 00-891 Warszawa 
Kurator: Mikołaj Chmieliński / FAF 
Wstęp wolny

Fotografowanie, czyli ożywianie

Fotografie z prezentowanej po raz pierwszy serii BECOMING ukazują kobietę w zagadkowym ruchu przypominającym taniec, rytuał czy też wewnętrzne, osobiste zmagania. Skonfrontowane są z jeszcze bardziej tajemniczymi, abstrakcyjnymi formami, które wydają się korespondować swym organicznym kształtem z ciałem modelki. W efekcie, zostają podane w wątpliwość granice między tym, co ludzkie a nie-ludzkie, co rozwinięte a pierwotne, co rozkwitające a martwe. Seria przypomina, że medium fotografii dysponuje potencjałem „zamiany żywych istot w rzeczy, a rzeczy – w żywe istoty”, opisywanym przez Susan Sontag w książce O fotografii. Jak deklaruje Kasia Dorocińska: „Każdy obraz jest czymś więcej niż tylko dokumentacją momentu, jest też próbą pokazania dynamiki istnienia samego w sobie, żywego procesu, który trwa tu i teraz, w każdym geście, w każdej cząstce rzeczywistości”.

Za pędem życia

U źródeł serii BECOMING stoi między innymi koncepcja élan vital jednego z najważniejszych francuskich filozofów XX wieku, Henriego Bergsona. Jak deklaruje artystka: “Inspirację czerpię przede wszystkim z własnych obserwacji oraz z filozofii Bergsona, który widział rzeczywistość jako dynamiczny, płynny proces. Według niego życie to nie zbiór nieruchomych faktów, lecz twórcza siła, wewnętrzny pęd, który popycha byt ku nieustannym przekształceniom”. Podjęcie znanej teorii filozoficznej w projekcie fotograficznym wymaga jednak jej ponownego odczytania. W końcu francuski myśliciel kultywował tradycję opisywania fotografii jako medium petryfikującego rzeczywistość. Jak przypomina kurator wystawy, Mikołaj Chmieliński: „Sięgał on na przykład po metafory fotograficzne, by wskazać błędy naszej percepcji. Głosił, że obserwując wszelkie procesy, mimowolnie wykonujemy ledwie ich «zdjęcia migawkowe» – dzielimy je na pojedyncze punkty, tak jak w przypadku XIX-wiecznych chronofotografii Eadwearda Muybridge’a i Étienne-Julesa Mareya. Zdjęcia te cechowały się ostrością i pokazywały zamrożone, kolejne fazy ruchu”. Kasia Dorocińska podważa to przeświadczenie, sięgając po odmienne środki fotograficzne i zawierzając intuicji, hołdowanej zresztą przez Bergsona. Fotografie modelki nie są surowymi, wystudiowanymi analizami jej ruchów, lecz starają się dotknąć tego, co w nich pozarozumowe. Przedstawiają współczesne wcielenie mitologicznej, dynamicznej menady w nieuchwytnym i wyzwolonym tańcu.

Fotografowanie, czyli stawanie się

Kasia Dorocińska operuje zdjęciami pełnymi energii witalnej. Jej projekt podejmuje próbę uwidocznienia zwykle niedocenianej „performatywności” medium, o której pisał inny filozof, twórca koncepcji somaestetyki, Richard Shusterman. Wskazywał on, że w odbiorze fotografii za bardzo koncentrujemy uwagę na statycznym obrazie, widząc w nim jedyny wartościowy efekt. Jednak, odbitka czy zdjęcie cyfrowe to przecież tylko jeden z wielu elementów składających się na sztukę fotograficzną. Zapominamy o poprzedzającym je procesie doświadczania świata, amalgamacie emocji czy pracy cielesnej autorki i modelki. O tym, że obrazy postrzegamy nie tylko wzrokiem, lecz całym ciałem. O materialności samych fotografii, które zmieniają się na naszych oczach. O tym, że raz obejrzane obrazy żyją w nas własnym życiem. Zapominamy, że każdy moment to ciągłe stawanie się.

Kasia Dorocińska – absolwentka Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, na tej samej uczelni uzyskała tytuł doktora sztuk pięknych. Prezentowała swoje prace między innymi w Galerii SOA w Warszawie, Galerii Luksfera w Warszawie, Bochenska Gallery w Warszawie czy PROM-ie Kultury Saska Kępa w Warszawie. W swojej twórczości podejmuje rozważania nad istotą medium fotografii – relacją pomiędzy materialnością fotografii a jej nieuchwytnością, między obrazem jako fizycznym śladem światła a obrazem jako nośnikiem pamięci, emocji i doświadczenia. Zgłębia również paradoksy wpisane w fotografię, która utrwala, a jednocześnie unieważnia czas, która potrafi być zapisem czy obecnością i ich brakiem jednocześnie.

Wernisaż wystawy – czwartek 12 marca o godzinie 18 w galerii Fundacji Archeologia Fotografii na Chłodnej 20 w Warszawie. Wstęp bezpłatny.

Oprowadzanie kuratorskie i spotkanie z artystką – czwartek 9 kwietnia o godzinie 18 w galerii Fundacji Archeologia Fotografii na Chłodnej 20 w Warszawie. Wstęp bezpłatny.

Godziny otwarcia galerii
pon.–czw. 11:00–17:00, pt. 15:00–19:00, sob.–ndz. 11:00–19:00
Wstęp bezpłatny

Kolofon
Artystka: Kasia Dorocińska
Kurator: Mikołaj Chmieliński / FAF
Wsparcie projektu wystawy: Alicja Lesiów / FAF
Koordynacja: Kamila Kobus, Aleksandra Pikulska / FAF
Wsparcie merytoryczne: Weronika Kobylińska / FAF
Promocja: Michalina Kacperak / FAF
Montaż: Mateusz Wierzbicki / Willow Service
Wydruk fotografii: Ney Gallery & Prints, www.neygalleryprints.pl. Wszystkie fotografie zostały wydrukowane na papierze Solution Fine Art Natural Velvet 270 gsm.