Szkolenia i wydarzenia - ngo.pl

Cykliczne (już jedenaste) spotkanie przy ognisku - aby wspomnieć odwagę i bohaterstwo Warszawiaków walczących o swoje prawo do Wolności.

Od pierwszej chwili powstania nikt nie miał wątpliwości, że bitwa o Warszawę nie będzie tylko drobną zbrojną utarczką z garnizonem niemieckim. Po prawie pięciu latach okupacyjnego terroru Warszawiacy dobrze wiedzieli, że cena wolności będzie wysoka – nie wiedzieli tylko, że (wskutek politycznych decyzji o podziale (przez Rosję USA i Anglię) Europy na strefy powojennych wpływów – Polska  zostanie zakładnikiem w strefie rosyjskiej wraz z wszystkimi konsekwencjami politycznymi, wynikającymi z dzierżenia w Rosji władzy przez dyktaturę proletariatu) cena, którą zapłacą oni i Warszawa będzie aż tak bardzo wysoka.

Po około dwóch pierwszych tygodniach walk – Warszawiacy, zorientowali się że zostali wydani na ukrzyżowanie – przez rozwścieczony tłum niemieckiego żołdactwa, wśród których niemieccy oficerowie Wehrmachtu wiernie nadzorowali dyrektywę Hitlera, że wszyscy Warszawiacy mają być wymordowani a Warszawa spalona i zrównana z ziemią.

Walka o powstańcze nadzieje trwała jednak nadal – póki starczało sił, amunicji, materiałów opatrunkowych, lekarstw, żywności i hartu ducha. A choć gdzie nie spojrzeć dookoła, wśród płonących budynków i bezkresnego morza gruzów, gejzerów piekielnego ognia i bijących w niebo lub snujących się wśród ruin budynków dymów – trwali Warszawiacy stojąc dzielnie na posterunkach wolności swojej i swojego miasta.

Gdy nadchodziły sierpniowe i wrześniowe wieczory (bez walk, bombardowań i ostrzału artyleryjskiego) – gromadzili się Warszawiacy w oficynach, podwórkach aby pokrzepić się wzajem wyblakłymi cieniami nadziei – wymienić wiadomości, wspomnieć w wieczornej modlitwie tych, którzy już jutro nie staną na swoich posterunkach, otrzeć łzy płaczącym – a kiedy już zaczynało brakować słów – by jakoś nazwać jutro – wtedy pojawiały się z cicha – jak szum łagodnego wiatru – melodie, które zaczynały się nieść i wpinać-i wplatać iskry światła w szare od znużenia  i zmęczenia oczy.