Szkolenia i wydarzenia - ngo.pl

12 września 2026 roku minie 343. rocznica Zwycięskiej Odsieczy Wiedeńskiej - dla upamiętnienia czynu zbrojnego naszych Rodaków pod Wiedniem zapraszamy do upamiętnienia tego wydarzenia.

Austriacka a i Europejska niechętna chęć do zawarcia z Polską sojuszu antytureckiego stopniała (po kilku latach zabiegów Sobieskiego) dopiero z początkiem roku 1682 a podpisanie formalnego porozumienia nastąpiło ponad rok później – 31 marca 1683 r. – i to kiedy już było wiadome, że armia turecka zwiera szyki wokół zatkniętego w Adrianopolu buńczuka wojennego – oznaczającego rozpoczęcie przygotowań do kolejnej wyprawy wojennej Imperium Osmańskiego.

Zawarte porozumienie zobowiązywało strony traktatu do udzielenia sobie nawzajem pomocy wojskowej w przypadku konfliktu zbrojnego z udziałem strony trzeciej. I chociaż Leopold I Habsburg był niepocieszony, że on król Węgier, Czech i Niemiec a zarazem cesarz rzymski Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego – musi się umawiać z polskim królem (Janem III Sobieskim) co do udzielenia pomocy wojskowej – jednak realna ocena własnych zdolności obronnych przeważyła szalę chętnej niechęci wobec Polaków-Słowian, którzy mieli stanąć w obronie ludów germańskich – zagrożonych przez muzułmańskie Imperium Osmańskie.

I stało się tak, jak przewidywało wcześniejsze porozumienie obronne – Sobieski nie wyłgał się i nie powiedział, że trudne okoliczności wewnętrzne uniemożliwiają mu posłanie polskiego rycerstwa na pomoc broniącej się przed Turkami – resztkami sił Austrii.  Nie wymyślił też Sobieski aby ograniczyć się do wysłania dyplomatycznej noty protestacyjnej do Konstantynopola, czy też posłania tylko do Wiednia materialnej pomocy wojskowej w postaci beczki prochu, trzech armat i stu husarskich kopii – wiedział bowiem, że danego słowa należy dotrzymać i że jest sprawą honoru wywiązać się z przyjętego na siebie zobowiązania.

Całą operacją wiedeńską Sobieski kierował od dnia 3 września 1683 r., bo dowództwo austriackie było zdruzgotane i niezdolne do podejmowania strategicznych decyzji a trwoga upadku ich paraliżowała – a Sobieski jako chłodny strateg zebrał potrzebne informacje – także te wynikające z rozpoznania walką – i dopiero po prawie dwunastogodzinnej bitwie – posłał do szarży wszystkie polskie chorągwie husarii aby rozstrzygnąć losy bitwy.